خواص شیمیایی شیشه سکوریت شده

(1) پایداری شیمیایی: شیشه سکوریت متعلق به سری شیشه‌های سیلیکات SiO2-Na2O-CaO است که پایداری شیمیایی و مقاومت بالایی در برابر خوردگی ناشی از اکثر اسیدهای معدنی و حلال‌های آلی نشان می‌دهد.

از نظر شیمیایی نسبت به آب، اتانول، روغن ها و اسیدهای ضعیف (اسید استیک) بی اثر است. واکنش با اسیدهای قوی (مانند HF و H3PO4 داغ) ممکن است منجر به خوردگی یا اچ شود. در برابر قلیاهای قوی (NaOH، KOH) مقاومت ضعیفی دارد.

 

(2) مقاومت شیمیایی:

مقاومت در برابر اسید: نامحلول در اسیدهای ضعیف معمولی. با این حال، می تواند به شدت توسط اسید هیدروفلوئوریک (HF) خورده شود.

مقاومت قلیایی: به راحتی توسط محلول های قلیایی خورده می شود که منجر به زبری سطح و آسیب به ساختار تنش فشاری می شود.

مقاومت در برابر نمک: برای اکثر محلول های نمکی پایدار است.

مقاومت حلال آلی: تحت تأثیر الکل ها، کتون ها و سایر حلال ها قرار نمی گیرد.

 

(3) مقاومت در برابر آب و هوا و پایداری محیطی: پایدار در محیط های مرطوب و گرم، به راحتی در زیر نور ماوراء بنفش پیر نمی شود یا تغییر رنگ نمی دهد و محصولات تجزیه مضر تولید نمی کند. بنابراین، به طور گسترده ای در ساخت دیوارهای خارجی، شیشه های خورشیدی و سایر محیط های خارجی طولانی مدت استفاده می شود.

 

(4) اثرات فرسایش شیمیایی بر استحکام

اگرچه شیشه سکوریت شده خود دارای استحکام مکانیکی بالایی است، هنگامی که لایه تنش فشاری سطح آن از نظر شیمیایی فرسایش می یابد (توسط قلیاهای قوی، HF)، منجر به: کاهش ضخامت لایه تنش می شود. کاهش مقاومت در برابر ضربه؛ و القای ترک خوردگی یا ناپایداری تنشی تاخیری. بنابراین در حین استفاده باید از تماس با محیط های بسیار خورنده اجتناب شود.

 

(5) تجزیه حرارتی
شیشه دما یک جامد غیر آلی است و در دمای بالا تجزیه نمی شود. در عوض، ویسکوزیته آن به شدت در حدود 700 درجه کاهش می یابد و در نهایت بدون تولید محصولات تجزیه شیمیایی به حالت نرم شدن و شکل پذیری باز می گردد.