توزیع تنش و کنترل شکست خود به خودی شیشه سکوریت

تنش در شیشه سکوریت از توزیع سهموی در امتداد ضخامت آن پیروی می کند: حداکثر تنش فشاری در سطح رخ می دهد. حداکثر تنش کششی در ناحیه مرکزی رخ می دهد. و سطح تنش صفر-تقریباً یک سوم-ضخامت سطح قرار دارد. به طور معمول، یک نسبت ثابت بین تنش فشاری سطحی (تقریباً 100 مگاپاسکال) و تنش کششی داخلی (32-46 مگاپاسکال) وجود دارد. هنگامی که تنش اضافی ایجاد شده توسط انبساط سولفید نیکل یا آسیب سطحی به حدود 30 مگاپاسکال برسد، به طور بالقوه می تواند باعث شکستگی شود. استانداردهای بین‌المللی مانند ASTM C1048 و EN12150 و استاندارد چینی GB 15763.2-2005، همگی محدودیت‌های کمتری را برای تنش فشاری سطح شیشه‌های سکوریت شده تعیین می‌کنند تا ایمنی و خطر شکستگی خود به خود را متعادل کنند.

 

تست خیساندن حرارتی (HST) یکی از موثرترین روش های مهندسی برای کنترل خطر شکستگی خود به خود است.

 

اصل این است که شیشه سکوریت شده را تا دمای 10 ± 290 درجه گرم کنید و آن را برای مدتی نگه دارید و باعث می شود که آخال های بالقوه سولفید نیکل دچار تغییر فاز زودرس شوند. این اجازه می دهد تا شیشه های بالقوه شکستنی خود به خود در مرحله کارخانه شکسته شوند، نه اینکه در طول استفاده مهندسی خطر ایجاد کنند.